Wystąpienia na forum PE
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich do przeszczepów oraz planu działania dotyczącego dawstwa i przeszczepiania narządów (2009-20015), sesja plenarna w Strasburgu, 18 maja 2010
Chciałbym bardzo podziękować za możliwość zabrania głosu i chciałbym wrócić do – moim zdaniem – fundamentalnej sprawy.
Otóż w poszczególnych państwach Unii Europejskiej są bardzo różne modele, jeśli chodzi o dawców potencjalnych. W jednych krajach wymagana jest pisemna zgoda dawcy potencjalnego, w innych krajach przyjmuje się, że jeżeli nie ma sprzeciwu, to wówczas można od tego dawcy pobrać organ. Te rozwiązania mają oczywiście zasadniczy wpływ na liczbę dawców. Chciałbym się w związku z tym zapytać przedstawiciela Komisji Europejskiej, czy Komisja nie powinna aktywniej wspierać to drugie rozwiązanie, gdzie nie jest potrzebna pisemna zgoda? Wystarczy taka sytuacja, że ktoś nie wyraża sprzeciwu, wówczas liczba dawców byłaby radykalnie większa.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie instytucjonalnych aspektów przystąpienia Unii Europejskiej do Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Konferencja przeglądowa Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego w Kampali, Uganda, sesja plenarna w Strasburgu, 18 maja 2010
Chciałbym nawiązać do tematu dzisiejszych obrad. Warto przypomnieć, że niestety Afryka jest kontynentem, gdzie bardzo często dochodzi do licznych przypadków zbrodni i ludobójstwa. Unia Europejska nie może być bierna w takiej sytuacji. Na szczęście rosnącego znaczenia w działaniach przeciwko zbrodniom nabiera Międzynarodowy Trybunał Karny w Kampali. Zbrodniarze muszą wiedzieć, że nigdy i nigdzie nie będą bezkarni. Należę w związku z tym do tych, którzy zdecydowanie opowiadają się za popieraniem przez Unię działalności tegoż trybunału. Nie sądzę, że możemy dzisiaj mnożyć wątpliwości. Sądzę, że trzeba dyskutować i zastanawiać się nad tym, co robić by trybunał w Kampali działał jeszcze sprawniej i efektywniej.
Wystąpienie Janusza Zemke w czasie tury pytań do Komisji, sesja plenarna w Strasburgu, 18 maja 2010
Chciałbym prosić Panią Komisarz o informację w pewnej – moim zdaniem – istotnej sprawie. Walka z terroryzmem – a to, że trzeba walczyć z terroryzmem to przecież wszyscy dobrze wiemy – wymaga także współdziałania państw europejskich. Pytanie w związku z tym jest takie: czy obserwuje Pani, że jest większa skłonność państw należących do Unii, jeśli chodzi o współdziałanie, czy jest także większa skłonność, jeśli chodzi o przekazywanie sobie różnych bardzo ważnych informacji potrzebnych do zwalczania terroryzmu? Czy tu następują jakieś pozytywne zmiany?
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie Sprawozdania rocznego 2008 na temat WPZiB, wdrażania europejskiej strategii bezpieczeństwa oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony oraz Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, sesja plenarna w Strasburgu, 10 marca 2010
Chciałbym przekazać kilka uwag w sprawie europejskiej strategii bezpieczeństwa oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony.
W projekcie rezolucji Parlamentu Europejskiego zdefiniowano poprawnie główne zagrożenia i wyzwania, przed jakimi stoi Europa. Problem w tym, że nie potrafimy na nie wystarczająco odpowiedzieć, przynajmniej nie zawsze dostatecznie szybko. Są trzy główne słabości, których przezwyciężenie radykalnie poprawiłoby skuteczność wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony. Pierwsza słabość – to brak determinacji wszystkich państw tworzących Unię Europejską w prowadzeniu wspólnej polityki, a nie tylko werbalnym deklarowaniu jej potrzeby. Po drugie – to słaba koordynacja poczynań licznych instytucji europejskich. Dalej na poziomie Unii nie ma centrum reagowania w sytuacjach krytycznych. Wreszcie – po trzecie – zbyt mały jest potencjał wojskowy i cywilny, jakimi w rzeczywistości dysponuje Unia, a nie tylko poszczególne państwa.
Przysłowiowe już są przykładowo problemy z transportem lotniczym, co ma zasadnicze znaczenie dla szybkości reakcji w sytuacjach kryzysowych. Dopiero postęp w tych trzech obszarach poprawiłby skuteczność wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (na piśmie).
Wystąpienie Janusza Zemke w czasie tury pytań do Rady, sesja plenarna w Strasburgu, 10 marca 2010
Chciałbym wrócić do pytania nr 7 i 8, czyli do relacji między Unią Europejską a Rosją. Pan minister mówił słusznie, że te relacje powinny bazować na wartościach, ale jeżeli tak, to Unia ma obowiązki szczególne wobec obrońców praw człowieka w Rosji.
Moje pytanie w związku z tym jest następujące: czy nie powinniśmy w polityce państw należących do Unii, całej Unii, utworzyć zasad wyjątkowych dotyczących uzyskiwania wiz przez obrońców praw człowieka w Rosji? Chodzi o to, żeby te osoby mogły stosunkowo szybko uzyskiwać wizy.
Wystąpienie Janusza Zemke w czasie tury pytań do Komisji, sesja plenarna w Strasburgu, 9 marca 2010
Panie Komisarzu! Chciałbym się Pana zapytać o inną rzecz – my mówimy o ubezpieczeniu, a ja sądzę, że wtedy, kiedy dochodzi do kataklizmów, potrzebne są jednak dwa działania innego typu. Chciałbym się w związku z tym spytać Pana o następującą sprawę – czy nie powinno powstać szybciej w Europie centrum reagowania kryzysowego? Nie mamy ani jednego centrum, które by reagowało w sytuacjach kataklizmów. Po drugie, czy nie trzeba by włożyć większego wysiłku w tworzenie większych zdolności cywilnych (dla przykładu, nie mamy samolotów transportowych)? Czyli oprócz ubezpieczenia potrzebne jest jedno centrum i potrzebne są większe zdolności do pomocy.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie sytuacji w Wenezueli, sesja plenarna w Strasburgu, 11 lutego 2010
Panie Przewodniczący! Chciałbym poprzeć ten pogląd, który tutaj w imieniu mojej grupy zaprezentowała pani poseł De Keyser. Nie ma żadnej wątpliwości, że nie może być tolerancji dla łamania wolności mediów. Mamy bez wątpienia w Wenezueli niepokojące zjawiska. Myślę jednak, że trzeba być bardzo ostrożnym, żeby formułować jakieś takie jednoznaczne, kategoryczne i ostateczne sądy. Moim zdaniem, powinniśmy otrzymać odpowiedź na fundamentalne pytanie: czy te wszystkie stacje, które zostały tam zamknięte, zostały zamknięte z przyczyn politycznych, czy też część z nich rzeczywiście nie spełniała wymogów prawa? Myślę, że ta odpowiedź, uchwycenie tego, co jest taką czystą polityką, a co jest faktem prawnym, miałoby bardzo duże znaczenie dla stanowiska naszej izby.
Przemówienie Janusza Zemke na temat umowy między Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi w sprawie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych przez Unię Europejską Stanom Zjednoczonym do celów programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów, sesja plenarna w Strasburgu, 10 lutego 2010
Panie Przewodniczący! Chciałbym zwrócić uwagę na dwie ważne, moim zdaniem, sprawy. Nie ma dyskusji co do tego, że należy walczyć z terroryzmem, ale dyskusja dotyczy tego, w jaki sposób i jakie porozumienia należy podpisywać w tej sprawie z Amerykanami. Chciałbym poruszyć dwie kwestie. Sprawa pierwsza – to porozumienie jest porozumieniem pisanym w jedną stronę, jest to jednostronne porozumienie. Czy zastanawiamy się nad tym, by także służby działające w europejskich państwach mogły uzyskiwać dane na terenie USA, które także tu w Europie pozwalałyby zwalczać terroryzm? Druga kwestia – podstawowy zarzut dotyczy tego, że będzie można uzyskiwać wszystkie dane finansowe. Kładę silny nacisk na słowo „wszystkie”. Myślę, że trzeba by dalej pracować w taki sposób, żeby służby specjalne amerykańskie i europejskie mogły uzyskiwać dane wyłącznie tych podmiotów, które są już podejrzane.
Przemówienie Janusza Zemke na temat postępów w procesie przenoszenia więźniów z Guantánamo i zamknięcia więzienia w Guantánamo, sesja plenarna w Strasburgu, 9 lutego 2010
Pani Przewodnicząca! Chciałbym zacząć od tego, co poprzednik mój tutaj mówił. Otóż powiedział Pan w taki bardzo kategoryczny sposób, że więzienia nielegalne istniały w Europie, także w Polsce i w Rumunii. Jako Polak chcę wyraźnie stwierdzić, że nie ma żadnych twardych dowodów, że były takie więzienia w Polsce. To jest uwaga pierwsza. Teraz uwaga druga: ja myślę, że na tej sali nie ma tutaj między nami sporu czy powinno Guantánamo przestać istnieć. Widać jednak gołym okiem, że ta likwidacja Guantánamo to będzie bardzo skomplikowany proces, że nie ma tutaj chętnych. Trzeba w związku z tym zapytać, co można zrobić. Otóż moje pytanie jest następujące: czy nastąpiły zmiany, jeśli chodzi o techniki przetrzymywania i przesłuchiwania więźniów. Tam bowiem stosowano wiele metod – od podtapiania, od tego, że oni nie mogli spać przez wiele nocy. Czy mamy pewność, że te techniki o nieludzkim charakterze przestały już tam istnieć?
Wystąpienie Janusza Zemke w czasie tury pytań do Rady, sesja plenarna w Strasburgu, 20 stycznia 2010
Chciałbym zadać jednak pytanie, bo Pan, Panie Ministrze mówił o tym, że bardzo ciężka sytuacja w Grecji zostanie poruszona w trakcie posiedzenia Komisji w lutym tego roku. To prawda, że jest to bardzo poważny kryzys wewnątrz Grecji, ale my wszyscy dobrze wiemy, że on może się niestety rozpowszechnić. Moje pytanie jest takie: czy oprócz debat na forum Komisji jednak nie powinniście Państwo podjąć bardziej merytorycznej dyskusji z Europejskim Bankiem Centralnym? Myślę, że to jest także ważny organ, który powinien tutaj być, jeśli chodzi o sytuację w Gracji, aktywniejszy.
(...)
My dokładnie wiemy, że panuje bardzo różna sytuacja w różnych państwach. W związku z tym, jeśli chodzi o pomoc dla biznesu, chciałem zadać pytanie dotyczące sytuacji w Grecji, ponieważ w tym kraju mamy dzisiaj najcięższy kryzys – czy są w związku z tym przewidywane tam jakieś specjalne działania?
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie sytuacji w Jemenie, sesja plenarna w Strasburgu, 19 stycznia 2010
Pani Przewodnicząca! Chciałem zgodzić się z oceną sytuacji, którą przedstawiła pani Ashton. Ma pani rację, że jeżeli chcemy zmienić sytuację w Jemenie, to potrzebne tam są działania zarówno o charakterze humanitarnym, jak i być może, wojskowym. Jeżeli ta paleta działań ma być paletą szeroką, to wymaga to także koordynacji poczynań, bowiem nie tylko Unia Europejska odpowiada za poprawę sytuacji w Jemenie. Tych instytucji jest dużo. Pytanie moje w związku z tym jest następujące: czy nie sądzi Pani, że należałoby lepiej koordynować działalność ONZ i Unii Europejskiej, jeśli chodzi o sprawy humanitarne? W wymiarze wojskowym i rozpoznania potrzebne jest tutaj także lepsze współdziałanie z NATO i ze służbami, w szczególności myślę o wywiadach poszczególnych państw. Te działania bowiem muszą mieć charakter skoordynowany, gdyż byłyby wtedy znacznie bardziej efektywne.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie sytuacji w Iraku, sesja plenarna w Strasburgu, 19 stycznia 2010
Pani Przewodnicząca! Tak teraz się złożyło, że głos zabierają sami Polacy, ale mamy doświadczenie w udziale Polski i polskich żołnierzy w przywracaniu bezpieczeństwa w Iraku.
Chciałbym powiedzieć, że podzielam Pani opinię, że na szczęście sytuacja w Iraku jest dzisiaj sytuacją nieco lepszą, ale jest to jednak stan dosyć kruchy. Chciałem wśród różnych działań, jakie podejmuje Unia, zaproponować dwa konkretne działania, bo wydaje mi się, że ich brakuje. Pierwsza sprawa (dzisiaj tutaj o tym nie mówiono): myślę, że niebywale ważne dla rozwoju i dla stabilizacji Iraku byłoby przyjęcie programu edukacji młodych Irakijczyków w Europie, w Iraku wciąż bowiem brakuje lekarzy, inżynierów, specjalistów od nawadniania. Myślę, że moglibyśmy bardzo Irakowi pomóc w tym zakresie. Druga kwestia dotyczy ochrony dóbr kultury, które znajdują się w Iraku. Sądzę, że Unia powinna w szczególności pomóc w odbudowie Babilonu. Jest to dobro, nad którym wszyscy w świecie powinniśmy czuwać.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie nowego planu działania UE na rzecz Afganistanu i Pakistan, sesja plenarna w Strasburgu, 16 grudnia 2009
Pani Przewodnicząca! Uważam, że plan Unii Europejskiej jest kierunkowo słuszny, bowiem nasza pomoc musi dotyczyć dwóch obszarów. Pierwszy obszar to poprawa bezpieczeństwa. Drugi obszar to poprawa warunków życia ludności. Można powiedzieć, że postęp w pierwszym obszarze – dotyczącym bezpieczeństwa – wpłynie na poprawę warunków życia ludności, zaś postęp w drugim obszarze – dotyczącym poprawy warunków życia – sprzyja poprawie bezpieczeństwa.
Myślę jednak, że powinniśmy ciągle pytać o efektywność tej pomocy. Moim zadaniem mogłaby być ona znacznie skuteczniejsza, gdybyśmy mogli liczyć na wsparcie państw dookoła Azji Środkowej. Zachęcałbym zwłaszcza Unię Europejską, panią Ashton i panią minister Malmström do nawiązania kontaktów z Rosją i z Tadżykistanem, bo są to kraje, które mogą być bardzo pomocne, zwłaszcza, jeśli chodzi o logistykę i transport dóbr dla ludności.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie środków ograniczających mających wpływ na prawa jednostki po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, sesja plenarna w Strasburgu, 15 grudnia 2009
Bardzo chciałem podziękować za możliwość zabrania głosu na ten temat. Myślę, że nikt na tej sali nie ma wątpliwości co do tego, że terroryzm stanowi przekleństwo XXI wieku, że należy z terroryzmem skutecznie walczyć. Dlatego też rozumiem, z jednej strony, naszą dbałość o przestrzeganie praw podstawowych, z drugiej strony wiemy, że poruszamy się tutaj w obszarze, gdzie nie wszystko może być jawne.
Dlatego też pytanie, jakie chciałem zadać Pani Ashton jest pytaniem następującym: powinniśmy, jako Parlament, otrzymywać informacje o bardzo ważnej – jak myślę – rzeczy: o różnych zawężeniach dotyczących stosowania praw. Moje pytanie jest zatem takie: jaki będzie zakres informacji przekazywanych Parlamentowi? Bo moim zdaniem ta dyskusja nie dotyczy tego, czy Parlament może na te informacje liczyć, ale tego, jaki będzie ich zakres.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie rozwiązania politycznego kwestii piractwa u wybrzeży Somalii, sesja plenarna w Strasburgu, 25 listopada 2009
Pani Przewodnicząca! Bardzo chciałem podziękować i zacząć od tego, że otrzymaliśmy dzisiaj, moim zdaniem, bardzo dobrą i rzetelną informację zarówno od pana ministra Bildta, jak i pani komisarz Ferrero-Waldner. Z tej informacji wynika, i to jest prawda, że działania Unii opierają się na dwóch filarach. Pierwszy filar to pomoc humanitarna, drugi filar jest to działalność o wojskowym charakterze, i to są działania, na szczęście, coraz bardziej skuteczne. Moje pytanie jest jednak takie: czy nie należałoby co najmniej takiej samej wagi przywiązać do budowy państwa w Somalii, bo to jest właściwie kraj pozbawiony władzy, do budowy tamtejszej policji i do budowy zrębów sił wojskowych? Moim zdaniem, jeśli ten trzeci filar nie będzie traktowany w takim samym stopniu, jak dwa pierwsze filary, to będzie trudno w dłuższym czasie o sukcesy.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie wspólnego wydalania nielegalnych imigrantów do Afganistanu i innych krajów trzecich, sesja plenarna w Strasburgu, 24 listopada 2009
Panie Przewodniczący! Chcę zacząć od następującej kwestii – pracowałem przez kilka lat w ministerstwie obrony narodowej Polski i w związku z tym wielokrotnie byłem w Afganistanie, ponieważ tam służy dwa tysiące żołnierzy z Polski. Dramaturgia sytuacji polega na tym, że mamy tam, z jednej strony, ludzi zrozpaczonych, którzy sobie nie potrafią poradzić w tej ciężkiej sytuacji, bo tam się ciągle toczy wojna. Z drugiej strony, mamy tam ludzi, którzy (nie zawaham się powiedzieć tego) grają na dwie strony – w dzień starają się wspierać tych, którzy tam dzisiaj rządzą, a nocą sprzyjają talibom. W związku z tym moje pytanie podstawowe jest pytaniem następującym – czy mamy instrumenty i możliwości oceny rzeczywistych intencji i sytuacji tych, którzy do Europy przyjeżdżają? Ja sądzę, że część przyjeżdża po prostu nie widząc wyjścia i z rozpaczy, ale też mogą być pojedyncze przypadki gry na kilka stron.
Wystąpienie Janusza Zemke podczas Tury Pytań do Komisji Europejskiej w sprawie etykietowania żywności dla konsumentów, sesja plenarna w Strasburgu, 24 listopada 2009
Chciałem podziękować Pani Komisarz za informacje – to, co Pani robi, jest rzeczywiście bardzo ważne.
Ponad 40 tysięcy firm stara się uzyskać decyzję, co do tego, że ich wyroby spełniają najwyższe wymogi i kryteria. Ale co będzie, jeżeli uzyskają takie potwierdzenie, a w praktyce te wyroby po pewnym czasie nie będą spełniały wszystkich wymogów, wszystkich parametrów opisanych na etykietach? Co się zamierza robić zwłaszcza wobec dużych, międzynarodowych koncernów? Uzyskały zgodę, akceptację, opisały to na etykiecie, a rzeczywistość jest zupełnie inna. Co się będzie wówczas działo?
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie Europejskiej sieci prewencji kryminalnej (EUCPN) - Przepisy dotyczące ochrony poufności informacji Europolu - Przepisy wykonawcze dotyczące stosunków Europolu z partnerami, w tym wymiany danych osobowych i informacji niejawnych - Wykaz krajów trzecich i organizacji, z którymi Europol zawarł porozumienia - Przepisy wykonawcze dotyczące plików roboczych do celów analizy stosowanych przez Europol - Akredytacja działań laboratoriów kryminalistycznych, sesja plenarna w Strasburgu, 23 listopada 2009
Panie Przewodniczący! Najprawdopodobniej do tego tematu powrócimy za pół roku i będziemy wówczas stawali przed tymi samymi problemami. Będzie nam zależało z jednej strony na tym, by policje i Europol działały jak najbardziej skutecznie. A musimy z drugiej strony pamiętać ciągle o tym, że tutaj poruszamy się także w obszarze praw człowieka i bardzo często w obszarze wrażliwych danych.
Będzie nas dalej czekała ta sama praca, dlatego chciałbym w związku z tym, zwrócić uwagę w szczególności na art. 15 decyzji Rady dotyczącej przyjęcia przepisów wykonawczych regulujących stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych. Otóż chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że mówimy tu o bardzo wrażliwych danych i mówimy, że wolno je tylko przekazywać, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Trzeba się zastanowić nad tym, kto ma decydować co jest właśnie bezwzględnie konieczne, bo to jest niezwykle istotna kwestia.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie przygotowania posiedzenia Transatlantyckiej Rady Gospodarczej oraz Szczytu UE/USA (2 i 3 listopada 2009) - Transatlantycka współpraca sądowa i policji), sesja plenarna w Strasburgu, 21 października 2009
Pani Przewodnicząca! Chciałbym podziękować za możliwość zabrania głosu. Uważam, że jest rzeczą bardzo ważną, że dyskutujemy o relacjach transatlantyckich, bowiem po części znajdujemy się w paradoksalnej sytuacji. W Europie, w większości, bardzo dobrze przyjęto zmiany, jakie nastąpiły w Stanach Zjednoczonych. A z drugiej strony widać w Stanach Zjednoczonych większe zainteresowanie niż do tej pory innymi ważnymi państwami i kontynentami, zwłaszcza widać ożywienie kontaktów Stanów Zjednoczonych z Chinami czy też dążenie do poprawy stosunków z Rosją.
Problem, który mamy polega na tym, ze moim zdaniem za wiele spraw chcemy wnieść jeśli chodzi o dyskusje. Otóż ja uważam, że należałoby się skoncentrować na dwóch obszarach. Pierwszy obszar dotyczy spraw finansowych i gospodarczych. Drugi obszar to bezpieczeństwo. W obu tych obszarach i Stany Zjednoczone i Europa mogłyby znacznie więcej wspólnie zrobić.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie projektu budżetu ogólnego 2010 (sekcje I, II, IV, V, VI, VII, VIII, IX) - Projekt budżetu ogólnego 2010 (sekcja III - Komisja), sesja plenarna w Strasburgu, 20 października 2009
Pani Przewodnicząca! Budżet na przyszły rok przewiduje także zwiększenie środków na bezpieczeństwo i obronę. To budzi uwagi i zastrzeżenia części polityków. Takie uwagi było także słychać podczas debaty. Chciałem, w związku z tym, zadać panu komisarzowi precyzyjne pytanie: na co będą przeznaczone zwiększone środki w obszarze obronności? Czy to chodzi o jakieś misje wspólne, czy też istota owych dodatkowych większych środków polega na promocji nowych technologii, na promocji wspólnych programów wojskowych? Bo gdyby tak było, to ja uważam, że to jest kierunek słuszny. Wojsko bowiem także niesie za sobą nowe technologie i może tworzyć bardzo ciekawe, nowoczesne miejsca pracy. Prosiłbym w związku z tym o szerszą informację na ten temat.
Wystąpienie Janusza Zemke podczas Tury Pytań do Komisji Europejskiej w sprawie nauki języków w regionach przygranicznych, sesja plenarna w Strasburgu, 20 października 2009
Panie Komisarzu! Chciałem bardzo podziękować panu za interesującą informację, ale pan komisarz odpowiadając na to pytanie skupił się na szkołach, a tymczasem były także podejmowane próby tworzenia w różnych przygranicznych miastach uniwersytetów. Tego typu uniwersytet powstał przykładowo na granicy Polski i Niemiec we Frankfurcie – Uniwersytet Viadrina. Moje pytanie jest takie: czy w ramach różnych środków, o których pan komisarz mówił, myśli się także o wsparciu tego typu szkół wyższych, uniwersytetów, które powstały w różnych miastach na granicy między państwami wewnątrz Unii Europejskiej?
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie sytuacji na Tajwanie po przejściu tajfunu, sesja plenarna w Strasburgu, 17 września 2009
Chciałem podziękować Pani Komisarz za informacje, ale moje pytanie ma charakter nieco inny. Nie tak dawno tragedię przeżywał Tajwan, ale dobrze wiemy, że tego typu nieszczęść było wiele i może być wiele. W związku z tym pytanie, które chciałem Pani Komisarz zadać jest następujące: czy Unia Europejska, a Komisja w szczególności, ma jakieś standardy postępowania w takiej sytuacji? Czy istnieje pakiet podejmowanych działań o charakterze doraźnym, oferty dla danych państw i czy istnieje także pakiet działań o charakterze długofalowym?
Myślę, że byłoby źle, gdybyśmy na takie tragedie reagowali w różny sposób w sytuacji różnych państw. Sądzę, że tak, jak to bywa w wojsku, trzeba mieć przygotowany standard pewnych działań w sytuacjach kryzysowych – chciałem właśnie o to Panią spytać.
Przemówienie Janusza Zemke w sprawie umowy o partnerstwie i współpracy WE/ Tadżykistan, sesja plenarna w Strasburgu, 16 września 2009
Chciałem bardzo podziękować za możliwość postawienia pytania. Uważam, że bardzo dobrze stało się, że zostanie zawarta ta umowa, bo jest to krok we właściwą stronę.
Zadaję sobie natomiast pytanie i to pytanie chciałem postawić pani minister Malmström: czy wśród różnych działań, jakie są planowane przez Unię, nie byłoby pożądane, żebyśmy położyli większy nacisk na pomoc Tadżykistanowi w szkoleniu ludzi, którzy odpowiadają za zabezpieczenie granicy z Afganistanem? Dobrze wiemy, że jest to niebywale poważny problem. Ta granica ma 1500 kilometrów. Tadżykistan ma poważne kłopoty z ochroną granicy, tym bardziej, że po afgańskiej stronie mieszka liczna mniejszość tadżycka. Myślę więc, że wśród różnych działań podejmowanych przez Unię warto by także pomyśleć o pomocy w szkoleniu sił w Tadżykistanie i ludzi, którzy odpowiadają za szczelność tej granicy.
