Pytania poselskie
ZAPYTANIE PISEMNE P-2518/10 złożone przez Janusza Zemke do Komisji Europejskiej w sprawiedokończenia realizacji projektu budowy sieci transeuropejskiej – Trans-European Transport Network (TEN), 12 kwietnia 2010
Konieczność utworzenia sieci transeuropejskiej (TEN) wynika wprost z postanowień traktatowych, zgodnie z którymi Unia Europejska powinna promować rozwój i budowę infrastruktury. Ma to wzmocnić spójność gospodarczą i społeczną Unii, przyspieszyć wzrost gospodarczy oraz tworzyć nowe miejsca pracy. W ramach programu TEN wyodrębnionych zostało w Unii Europejskiej 30 kluczowych projektów. Przez terytorium Polski przebiegają cztery projekty priorytetowe, w tym m.in. budowa autostrady Gdańsk – Brno/Bratysława – Wiedeń. Duży odcinek tej autostrady budowany jest w województwie kujawsko-pomorskim. W ostatnim czasie budowa autostrady napotyka na istotne trudności, zwłaszcza w Czechach.
Czy Komisja podejmie skuteczne działania, które pozwolą na terminowe dokończenie budowy autostrady Gdańsk – Brno/Bratysława – Wiedeń?
Odpowiedź udzielona przez Siima Kallasa w imieniu Komisji, 30 kwietnia 2010
Unia Europejska przyjęła wykaz 30 projektów priorytetowych (sprostowanie do decyzji nr 884/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej decyzję nr 1692/96/WE w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej(1)). Oś drogowa, o której wspomina Szanowny Pan Poseł (oś autostrady Gdańsk – Brno/Bratysława – Wiedeń – projekt priorytetowy nr 25), stanowi jeden z tych projektów priorytetowych. Odpowiednie prawodawstwo unijne wymaga, aby ulepszenia sieci TEN-T finansowano z budżetów sieci TEN-T i Funduszu Spójności.
W odniesieniu do współfinansowania z TEN-T wyłączna odpowiedzialność za składanie wniosków o przyznanie pomocy finansowej na rozwój sieci TEN-T spoczywa na władzach krajowych. Jeżeli zainteresowane państwa członkowskie chcą złożyć wniosek o współfinansowanie projektu priorytetowego nr 25 z budżetu TEN-T, zostanie on oceniony wspólnie z innymi wnioskami złożonymi w ramach odpowiedniego zaproszenia do składania wniosków. Kwotę współfinansowania z Funduszu Spójności określa się w programie operacyjnym w dziedzinie transportu przyjętym przez dane państwo.
W programach operacyjnych w dziedzinie transportu przyjętych przez Polskę, Republikę Czeską i Słowację położono duży nacisk na wspomnianą oś drogową. Ponadto Polska otrzymała 19,6 mln EUR z budżetu TEN-T na badania nad projektem priorytetowym nr 25. Przewidywane współfinansowanie z Funduszu Spójności wynosi 200 mln EUR w bieżącym okresie programowania, a projekty dotyczące przedmiotowej osi już rozpoczęto lub są opracowywane. Orientacyjna kwota współfinansowania z Funduszu Spójności dla odcinka w regionie kujawsko-pomorskim, wspomnianego przez Szanownego Pana Posła, wynosi 570 tys. EUR. Prace są prowadzone od 2008 r. i zostaną zakończone w 2010 r. Słowacja otrzymała 3,8 mln EUR w ramach współfinansowania z TEN-T na zakończenie badań nad wspomnianą osią drogową i przewiduje inwestycję w wysokości 900 mln EUR z Funduszu Spójności. Republika Czeska nie przedłożyła wniosku o współfinansowanie projektu priorytetowego nr 25 w ramach budżetu TEN-T. Program operacyjny Republiki Czeskiej w dziedzinie transportu obejmuje projekty związane z omawianą osią priorytetową; dwa z nich są obecnie realizowane z udziałem współfinansowania w wysokości 90 mln EUR, a pozostałe projekty są przygotowywane. Austria nie otrzymała do tej pory współfinansowania z TEN-T.
Komisja z dużym zainteresowaniem śledzi postępy w realizacji omawianego projektu priorytetowego, ponieważ odgrywa on znaczącą rolę w systemie transportowym Europy Środkowej. W maju 2010 r. Komisja opublikuje coroczne zaproszenie do składania wniosków dotyczących projektów leżących we wspólnym interesie w dziedzinie transportu transeuropejskiego o przewidywanym maksymalnym budżecie w wysokości 80 mln EUR. Państwa członkowskie będą miały możliwość składania wniosków dotyczących również omawianej osi priorytetowej.
(1) Dz.U. L 201 z 7.6.2004.
PYTANIE USTNE WYMAGAJĄCE DEBATY zgodnie z art. 115 Regulaminu skierowane przez: Paweł Zalewski, Vytautas Landsbergis, Tunne Kelam, Mario Mauro, Jacek Saryusz-Wolski, Anna Záborská, Elmar Brok, Ioannis Kasoulides, Michael Gahler, Andrzej Grzyb, Eduard Kukan, Andrey Kovatchev, Hans-Gert Pöttering, Cristian Dan Preda, Ioan Mircea Paşcu, Krzysztof Lisek, Arnaud Danjean, Jan Olbrycht, Francisco José Millán Mon, Ryszard Antoni Legutko, Marek Siwiec, Janusz Władysław Zemke, Filip Kaczmarek, Inese Vaidere, Laima Liucija Andrikien, György Schöpflin, Alf Svensson, Gay Mitchell, Zoran Thaler, Werner Schulz, Arturs Krišjnis Kariš, Algirdas Saudargas, Gunnar Hökmark, Lambert van Nistelrooij, Anna Ibrisagic, Jacek Protasiewicz, Jarosław Leszek Wałęsa, Milan Zver, Peter Šastný, Ville Itälä, Lena Barbara Kolarska-Bobińska, Czesław Adam Siekierski, Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz, Radvil Morknait oraz Leonidas Donskis do Komisji Europejskiej w sprawie budowania pokoju i współpracy w ramach stosunków z Białorusią i Rosją, 7 października 2009
Dnia 29 września zakończyły się największe w ciągu ostatnich lat rosyjsko-białoruskie manewry wojskowe niedaleko granic UE. Fakt ten wymaga odpowiedzi ze strony Unii Europejskiej, ponieważ jest on nierozerwalnie związany z bezpieczeństwem państw członkowskich i integralnością polityki wschodniej UE.
Scenariusze wrześniowych ćwiczeń, które nazwano „Zachód 2009”, budzą nasze zdziwienie i sprzeciw. Manewry zakładały, między innymi, atak na terytorium Białorusi z kierunku terytorium UE. Jesteśmy również zaniepokojeni pierwszą częścią manewrów wrześniowych w basenie Morza Bałtyckiego, podczas której po raz pierwszy ćwiczono obronę gazociągu Nord Stream. Scenariusz tych ćwiczeń można potraktować jako początek zwiększania przez Federację Rosyjską sił wojskowych w regionie bałtyckim. Fakt ten niewątpliwie negatywnie wpłynie na podejście do neutralności „neutralnych wód morskich” oraz kwestie bezpieczeństwa w całym regionie, a także przerwie normalne pozwiązania państw członkowskich UE w regionie Morza Bałtyckiego.
Niejasna jest polityczna rola Białorusi w tych manewrach. Program Partnerstwa Wschodniego, zatwierdzony przez Mińsk, zakłada rozwój współpracy w oparciu o wzajemną dobrą wolę i pokojowe podejście. Zakładamy, że UE zostanie potraktowana przez rząd białoruski jako wiarygodny partner, a nie jako wróg. Polityka Unii Europejskiej jest przejrzysta i przewidywalna. Tego samego oczekujemy ze strony Białorusi. Jedynie wtedy program Partnerstwa Wschodniego będzie miał szanse powodzenia. Dzisiaj wizja przystąpienia przez Białoruś do Partnerstwa Wschodniego jest niespójna z zarządzeniem przez rząd tego kraju manewrów, które zakładają obronę przed atakiem z terytorium UE. Warto dodać, że ćwiczenia wojskowe zostały przeprowadzone we współpracy z krajem, który pod pretekstem „obrony” atakuje swoich sąsiadów.
W obecnej sytuacji, w trosce o jakość stosunków pomiędzy Unią Europejską i Białorusią, a także o przyszłość Partnerstwa Wschodniego, jak również wiarygodność i integralność polityki wschodniej UE, odpowiedź przedstawicieli UE wobec rządu Białorusi powinna być klarowna. Biorąc pod uwagę powyższe kwestie zwracamy się z prośbą do Komisji o zajęcie stanowiska w kwestii, czy oraz jak Unia Europejska zareagowała na rosyjsko-białoruskie manewry wojskowe, w ramach których jedno lub dwa państwa członkowskie Unii Europejskiej były postrzegane jako agresor.
PYTANIE USTNE WYMAGAJĄCE DEBATY zgodnie z art. 115 Regulaminu skierowane przez: Paweł Zalewski, Vytautas Landsbergis, Tunne Kelam, Mario Mauro, Jacek Saryusz-Wolski, Anna Záborská, Elmar Brok, Ioannis Kasoulides, Michael Gahler, Andrzej Grzyb, Eduard Kukan, Andrey Kovatchev, Hans-Gert Pöttering, Cristian Dan Preda, Ioan Mircea Paşcu, Krzysztof Lisek, Arnaud Danjean, Jan Olbrycht, Francisco José Millán Mon, Ryszard Antoni Legutko, Marek Siwiec, Janusz Władysław Zemke, Filip Kaczmarek, Inese Vaidere, Laima Liucija Andrikien?, György Schöpflin, Alf Svensson, Gay Mitchell, Zoran Thaler, Werner Schulz, Arturs Krišjnis Kariš, Algirdas Saudargas, Gunnar Hökmark, Lambert van Nistelrooij, Anna Ibrisagic, Jacek Protasiewicz, Jarosław Leszek Wałęsa, Milan Zver, Peter Šastný, Ville Itälä, Lena Barbara Kolarska-Bobińska, Czesław Adam Siekierski, Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz, Radvil Morknait oraz Leonidas Donskis do Rady w sprawie budowania pokoju i współpracy w ramach stosunków z Białorusią i Rosją, 7 października 2009
Dnia 29 września zakończyły się największe w ciągu ostatnich lat rosyjsko-białoruskie manewry wojskowe niedaleko granic UE. Fakt ten wymaga odpowiedzi ze strony Unii Europejskiej, ponieważ jest on nierozerwalnie związany z bezpieczeństwem państw członkowskich i integralnością polityki wschodniej UE.
Scenariusze wrześniowych ćwiczeń, które nazwano „Zachód 2009”, budzą nasze zdziwienie i sprzeciw. Manewry zakładały, między innymi, atak na terytorium Białorusi z kierunku terytorium UE. Jesteśmy również zaniepokojeni pierwszą częścią manewrów wrześniowych w basenie Morza Bałtyckiego, podczas której po raz pierwszy ćwiczono obronę gazociągu Nord Stream. Scenariusz tych ćwiczeń można potraktować jako początek zwiększania przez Federację Rosyjską sił wojskowych w regionie bałtyckim. Fakt ten niewątpliwie negatywnie wpłynie na podejście do neutralności „neutralnych wód morskich” oraz kwestie bezpieczeństwa w całym regionie, a także przerwie normalne powiązania państw członkowskich UE w regionie Morza Bałtyckiego.
Niejasna jest polityczna rola Białorusi w tych manewrach. Program Partnerstwa Wschodniego, zatwierdzony przez Mińsk, zakłada rozwój współpracy w oparciu o wzajemną dobrą wolę i pokojowe podejście. Zakładamy, że UE zostanie potraktowana przez rząd białoruski jako wiarygodny partner, a nie jako wróg. Polityka Unii Europejskiej jest przejrzysta i przewidywalna. Tego samego oczekujemy ze strony Białorusi. Jedynie wtedy program Partnerstwa Wschodniego będzie miał szanse powodzenia. Dzisiaj wizja przystąpienia przez Białoruś do Partnerstwa Wschodniego jest niespójna z zarządzeniem przez rząd tego kraju manewrów, które zakładają obronę przed atakiem z terytorium UE. Warto dodać, że ćwiczenia wojskowe zostały przeprowadzone we współpracy z krajem, który pod pretekstem „obrony” atakuje swoich sąsiadów.
W obecnej sytuacji, w trosce o jakość stosunków pomiędzy Unią Europejską i Białorusią, a także o przyszłość Partnerstwa Wschodniego, jak również wiarygodność i integralność polityki wschodniej UE, odpowiedź przedstawicieli UE wobec rządu Białorusi powinna być klarowna. Biorąc pod uwagę powyższe kwestie zwracamy się z prośbą do Rady o zajęcie stanowiska w kwestii, czy oraz jak Unia Europejska zareagowała na rosyjsko-białoruskie manewry wojskowe, w ramach których jedno lub dwa państwa członkowskie Unii Europejskiej były postrzegane jako agresor.
